با نام و بی نامش چندان مهم نیست. میدانی، مهم این است کاری را انجام دادم که خودم هم فکرش را میکردم..

چون ته تهای ذهنم این بود که نکنه نشه... اما زدم به برجک استرس و افتادم دنبالش.

میدونی

شد!!

منتها فعلا من و کجا و آمال بلندم که ته تهای ذهنم ساخته بودم.

بی شک اونم میشه.

به زودی

جُرمِ من بهانه هایی است که بخاطر نبودنت میگیرم.

مرا با نبودنت مجازات نکن...

فقط کمی لوس شده ام.

همین.

یه جایی هست که اونجا میرم و هیچکس منو نمیشناسه. این تنهایی نیست، ضرورته! یه جایی که ساختمش و فهمیدم آنچه که من ازش ساخته شدم شبهایی هستند که بیدار میمونم و ستاره ها را میشمرم و با خواب میجنگم. میگذارم غرق احساسم کنه و آماده ام که گام هام رو ازم بگیره و منو با خودش جایی ببره که کسی رازهای زندگی رو مرور میکنه. آهسته به سمت هدف آینده میرم و مصداق هر لحظه رو از دست میدم تا اینکه بخش کوچکی از من همه اینها رو میگیره و بیدار میشم ... روز به روز برای دیدن و فهمیدن نابیناترم که چقدر مانده تا بروم... میدونی هرکسی دلیل خودش رو داره، هر کسی راه خودش رو داره ما فقط داریم

تو را ندارم.

خودم را ندارم.

او را ندارم.

بی اندازه دلگیرم...

کاش لااقل پاییز نبود.

چگونه تام میشوم در این هوای ابر و مه